traktaties
Gepost in: Bedrijfsnieuws
Net zoals heel veel andere dingen in Nederland zijn verandert is in de loop van de tijd ook de traktatie cultuur sterk verandert. Het kinderdagverblijf is erbij gekomen waardoor het trakteren steeds vroeger begint. De tijd van trakteren met een grote zak snoepjes en een reep voor de juf of meester ligt al lang achter ons. Deze traktatie was misschien niet de gezondste maar wel de meest eenvoudigste en voor iedereen gelijk. Op de werkvloer werd soms getrakteerd op sigaren voor de heren en iets lekkers voor de vrouwen maar vaker werd de jarige gewoon gefeliciteerd en dat was alles. Met het toenemen van de welschap veranderde het traktatiegedrag van de Nederlander. Een zak snoepjes of sigaar konden echt niet meer. Op de scholen werd niet direct verboden om snoep uit te delen maar er werd wel vriendelijk verzocht om dit niet te doen en velen namen het op in het schoolbeleid. Om de gezonde traktatie aantrekkelijker te maken voor de kinderen werd de manier van aanbieden belangrijker dan de tractie zelf. Voor sommige ouders werd de gezonde traktatie een sport voor andere die minder te besteden hadden een nachtmerrie.
Begin jaren tachtig kwamen de traktatie-uitjes, in het begin met een groep vaste vriendjes daarna met de hele klas. Wat begon met een kinderfeestje thuis liep uit naar de speeltuin en Mc Donalds, en van de bioscoop tot laser schieten in de negentiger jaren. Het einde van de traktatiecultuur leek in zicht. De traktatie leek een onzichtbare strijd te worden tussen ouders, wie het beste inkomen had, had ook de beste traktatie. Nu met de dalende economie lijkt er weer een normaler beeld qua traktatie te ontstaan. Op de kinderdagverblijven en in de kleuterklassen worden de traktaties nog wel altijd creatief verpakt maar met de werkende ouders worden de creaties een stuk simpeler gehouden en steeds vaker wordt gekozen voor het gezonde doosje met rozijnen. In de groepen drie tot en met acht wordt steeds vaker gekozen voor de zakjes uitdeelchips die op de meeste scholen weer toegestaan worden. Het vervolgonderwijs en studenten kiezen vaak voor een traktatie in de vorm van een fuif of met een paar goede vrienden naar de bioscoop en dergelijke. Op de werkvloer waar vroeger zo weinig aan een verjaardag gedaan werd wordt al sinds jaren gebak uitgedeeld bij een verjaardag, voor veel mensen is deze traktatie min of meer een plicht geworden. Dit getuige het antwoord dat je krijgt in de vorm van “ja, ik moet wel, ik ben jarig”. De kinderfeestjes zijn nog niet voorbij maar de strijd van steeds meer en steeds duurder lijkt te zijn verdwenen. Terug naar de traktatiecultuur van een snoepje zullen we wel niet meer gaan, dit mede door het beleid van de scholen. Maar dat buiten wij volwassenen ook de kinderen moeten inleveren bij deze crisis is aan de traktaties nu al te merken. Ook zullen de traktaties waarschijnlijk wel nooit helemaal verdwijnen, dat stukje cultuur zit vast in de Nederlander ingeworteld, wie jarig is trakteert.